Το παλιό πιάνο στο σπίτι ακόμα ψιθυρίζει το όνομά σου...
Σκονισμένο και ξεκούρδιστο, στέκεται επίμονα στο κάτασπρο σαλόνι...
Μια μαύρη τρύπα σε έναν λευκό πίνακα, όπως θα έλεγε η μαμά!
Μερικές φορές νοιώθω σαν ένα λευκό πίνακα. Αλλά δεν έχω μία...Έχω πολλές μαύρες τρύπες!...
...Παλιά πίστευα πως όλοι είμαστε άσπροι πίνακες και κάθε άνθρωπος που γνωρίζουμε ζωγραφίζει μια χρωματιστή πινελιά πάνω μας...
Τελικά μόνο τρύπες κάνουν...!
Το παλιό πιάνο στο σπίτι ακόμα λέει το όνομά σου...
Μπορώ να το κλείσω αυτό το πιάνο. Να το ξεσκονίσω από τις παλιές μνήμες. Ποτέ δεν το έκανα! Μια μέρα ετοιμάστηκα. Πήρα το ξεσκονόπανο και...
...όχι!...
Δεν μπόρεσα.ΚΑΝΤΕ ΤΟ ΝΑ ΣΚΑΣΕΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!... Άρχισα να το καθαρίζω με μανία... Χτυπούσα τα ασπρόμαυρα πλήκτρα του, μήπως από το έντονο καθάρισμα βγάλουν χρώμα! Έσκισα το δέρμα μου από το φανατικό τρίψιμο!
Ένας λευκός πίνακας με μία μαύρη τρύπα και μερικές κατακόκκινες σταγόνες!
...Με πνίγει αυτό το σπίτι! Οι τοίχοι απειλητικοί γέρνουν προς τα πάνω μου! Δεν μένω πια εδώ... Έχει απομείνει μόνο μια σκιά του εαυτού μου...!
Και το παλιό πιάνο στο σπίτι ακόμα ουρλιάζει το όνομά σου...!
