Ασπρόμαυρα θαμπά αστράκια... Εντελώς δωρεάν...

Οι άνθρωποι με φωνάζουνε Μάγια...

Μάνα μου είναι η Θάλασσα...

Πατέρας μου ο Ουρανός...

Όταν γεννήθηκα 1000αδες μικρά πολύχρωμα αστράκια πετάχτηκαν από τις θάλασσες της γης, για να μπλεχτούν με τα πολύχρωμα πέπλα που άπλωσε ο Ουρανός!

Με ένα πολύχρωμο φόρεμα ξεπρόβαλα κι εγώ από τα βάθη της μαγικής λίμνης... Λένε πως είχα πολύχρωμα φύκια μπλεγμένα στα μαλλιά και χρωματιστές φακίδες!

Πάντα ζούσα στη στεριά! Μου άρεσαν τα χρώματα που είχαν τα λουλούδια... Η μυρωδιά του βρεγμένου χώματος... Η αίσθηση του γρασιδιού! Ο χορός στα λιβάδια και τα τραγούδια των πουλιών!

Έχει χρόνια που τρέχω παντού και πετάω αστράκια! Ώσπου μια μέρα... Καθώς έτρεχα... Ένοιωσα τα πάντα να γυρίζουν! Μια ομίχλη τα κάλυψε όλα και έπεσα κάτω!

...

Με λένε Μάγια...

Νοιώθω πολύ άρρωστη πια...

Οι άνθρωποι με φωνάζουν... "Ένα άσπρο σακί με κόκαλα"

Δεν έχω πολύχρωμο φόρεμα... Ένα μαύρο κουρέλι έχω!

Και τα αστράκια μου θαμπά. Ασπρόμαυρα ίσως...

Δεν ξέρω να χορεύω... Ξέχασα να τραγουδώ...

Θέλω να πετάξω... Σε έναν κόσμο που να μην μπορείτε να ρημάξετε τα χρώματά του!

Θέλω να πάω σε έναν κόσμο που η γλώσσα του να είναι όμορφη και δύσκολη σε σας!

...

Δεν έχω άλλα αστράκια πια...

Μόνο αυτή η χούφτα μου απέμεινε....

Τα σκονισμένα πιάνα πρέπει να κλείνουν...!!!

Το παλιό πιάνο στο σπίτι ακόμα ψιθυρίζει το όνομά σου...

Σκονισμένο και ξεκούρδιστο, στέκεται επίμονα στο κάτασπρο σαλόνι...

Μια μαύρη τρύπα σε έναν λευκό πίνακα, όπως θα έλεγε η μαμά!

Μερικές φορές νοιώθω σαν ένα λευκό πίνακα. Αλλά δεν έχω μία...Έχω πολλές μαύρες τρύπες!...

...Παλιά πίστευα πως όλοι είμαστε άσπροι πίνακες και κάθε άνθρωπος που γνωρίζουμε ζωγραφίζει μια χρωματιστή πινελιά πάνω μας...

Τελικά μόνο τρύπες κάνουν...!

Το παλιό πιάνο στο σπίτι ακόμα λέει το όνομά σου...

Μπορώ να το κλείσω αυτό το πιάνο. Να το ξεσκονίσω από τις παλιές μνήμες. Ποτέ δεν το έκανα! Μια μέρα ετοιμάστηκα. Πήρα το ξεσκονόπανο και...

...όχι!...

Δεν μπόρεσα.ΚΑΝΤΕ ΤΟ ΝΑ ΣΚΑΣΕΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!... Άρχισα να το καθαρίζω με μανία... Χτυπούσα τα ασπρόμαυρα πλήκτρα του, μήπως από το έντονο καθάρισμα βγάλουν χρώμα! Έσκισα το δέρμα μου από το φανατικό τρίψιμο!

Ένας λευκός πίνακας με μία μαύρη τρύπα και μερικές κατακόκκινες σταγόνες!

...Με πνίγει αυτό το σπίτι! Οι τοίχοι απειλητικοί γέρνουν προς τα πάνω μου! Δεν μένω πια εδώ... Έχει απομείνει μόνο μια σκιά του εαυτού μου...!

Και το παλιό πιάνο στο σπίτι ακόμα ουρλιάζει το όνομά σου...!

Όταν σου λέω πορτοκάλι να με αγκαλιάζεις...

Είναι σφαιρικό, συνήθως όσο μια ανθρώπινη μπουνιά! Πορτοκαλί, σε διάφορες αποχρώσεις πάντα! Με φύλλο, ή χωρίς! Μυρίζει έντονα ή πιο ελαφρά! Πάντως το σίγουρο είναι ότι κανένα πορτοκάλι δεν είναι ίδιο... Και το ακόμα πιο σίγουρο είμαι ότι πλέον έχω μάθει κάθε περίεργη και ξεχωριστή τους "πτυχή"!
Ξέρεις όταν ήμουν μικρή, είχαμε μια φρουτιέρα στο τραπέζι της κουζίνας! Η μαμά πάντα τοποθετούσε με τάξη τα ολόφρεσκα πορτοκάλια κι εγώ καθόμουν και τα χάζευα ώρες ατελείωτες... Έκλεινα τα μάτια και αφουγκραζόμουν... Λες και θα μου τραγουδούσαν... Αισθανόμουν το άρωμά τους! Και λάτρευα την υφή τους!
Σε όλα τα νηπιακά και στα πρώτα σχολικά μου χρόνια ήμουν πεπεισμένη ότι αυτό που οι άλλοι ονόμαζαν καρδιά, κάτω από το δικό του στήθος φάνταζε ένα υπέροχο πορτοκάλι! Αργότερα βέβαια μου κατέρριψαν αυτήν την πεποίθηση..
Ως νέα έφηβη... είχα το συνήθειο να παίρνω τα πορτοκάλια από την φρουτιέρα, να τα βάζω πάνω στο κομοδίνο μου και να τα ζωγραφίζω... Κάτι που μεγαλώνοντας έγινε καθημερινή ασχολία!...
Στα Λυκειακά χρόνια μετά το σχολείο πήγαινα στο ίδιο πάντα κοντινό μανάβικο και καθόμουν ώρες ολόκληρες μπροστά από τον πάγκο με τα πορτοκάλια, διαλέγοντάς τα πολύ προσεκτικά και έφευγα για το σπίτι με μια μεγάλη χαρτοσακούλα αγκαλιά... Διαφορετικά σε υφή, σε απόχρωση, σε σχήμα (όσο γίνεται αυτό), σε οσμή... Αλλά όλα πορτοκάλια! Έμπαινα σπίτι και έτρεχα στο δωμάτιο... Τα έβαζα διαφορετικά να ποζάρουν πάντα και με μεγάλη αφοσίωση τα ζωγράφιζα... "Σχέση ερωτική" έλεγε η μαμά!...

Μπα! Τώρα πια δεν ζωγραφίζω... Δεν βρίσκω χρόνο... Μόνο όταν μελαγχολώ βάζω ένα -δύο πορτοκάλια απέναντι και τα σκιτσάρω! Σου είπα ποτέ ότι όταν βάζω ένα πορτοκάλι μπροστά μου, όταν έχω για μάσκα μου ένα πορτοκάλι αισθάνομαι εκείνη την στιγμή αληθινή! Ενίοτε νιώθω ευάλωτη... Αλλά από πότε αυτό είναι κακό?...
...Τι έλεγα?
Α! ναι! Για τα πορτοκάλια! Ότι κάθε ένα τους είναι ξεχωριστό! Όπως οι άνθρωποι!... Όπως όλα!... Όπως εσύ κι εγώ! Γι' αυτό όταν σου λέω πορτοκάλι να με αγκαλιάζεις...

Το νου σου ε...!!!

...και όλα θόλωσαν!...

... σαν ένα τεράστιο πέπλο να απλώθηκε ανάμεσα σ' αυτόν και τον απέναντι κύριο που πάτησε την σκανδάλη...

...Μα γιατί πάτησε την σκανδάλη? Τι του έκανε? Τρόμαξε ο μικρός τον οπλισμένο κύριο! Σίγουρα η φιγούρα ενός 15χρονου παιδιού είναι πολύ τρομαχτική σε βαθμό που οι πυροβολισμοί είναι άμυνα! Και πάντα στον αέρα! Κάποτε λέγανε πως χτυπούσαν στα πόδια! Τώρα στον αέρα! Οι εφημερίδες λένε ψέμματα!!! Ποτέ δεν ρίχνουνε αλλού! Στο μυαλό είναι ο στόχος...

...Ρυάκια κατακόκκινο αίμα αυλάκωσαν το κορμί του... Ένα δάκρυ κύλησε... Και άρχισε να πέφτει...

...ο απέναντι κύριος μεταμορφώθηκε σε τέρας! Με ένα αηδιαστικό χαμόγελο! Έριξε μια ματιά στο αγόρι που σωριάστικε στην άσφαλτο και του γύρισε την πλάτη φεύγοντας!!!...

Το πέπλο έγινε απέραντο σκοτάδι... Και ο κόσμος χάθηκε...

Αλήθεια πόσα να είδε από τον κόσμο? Πόσα πρόλαβε να δει? Πόσα δεν θα έβλεπε ποτέ?

...κι έπειτα...

...κρύο...

...και σκοτάδι...

Να σου τρυπάνε το μυαλό... Όπως η σφαίρα αυτήν την παιδική καρδιά... Και όχι τον αέρα...

Στο μυαλό είναι ο στόχος...

...Το νου σου ε!!!...

Once upon a time...

Όταν λοιπόν ο Μάρκος γνώρισε την Ελένη, ο χρόνος σταμάτησε...

Λένε, πως όταν γνωρίσεις τον "Έρωτα" της ζωής σου, κάτι τέτοια στοπ τα συνηθίζει ο χρόνος... Αυτό όμως που δεν λένε, είναι ότι όταν καταλάβεις ότι αυτό το πρόσωπο είναι το ιδανικό για σένα, ο χρόνος ξαναρχίζει να κυλάει!

Αλλά κυλάει γρήγορα για να αναπληρώσει το κενό...!

Ναι ρε... Αντέχω!...

Σκέψου ένα ζουμερό μοσχομυριστό πορτοκαλί μανταρίνι...

Και ένα χέρι...

Να το σφύγγει...

Πολύ δυνατά...

Και το μανταρίνι να λιώνει μέσα σ' αυτήν την χούφτα...

...Τώρα φαντάσου την καρδιά μου...

Και το ίδιο χέρι...

Να την σφύγγει...

Πέντε φορές πιο δυνατά...

Και η καρδιά μου να λιώνει μέσα στην χούφτα...

Μυρωδιά αίματος...

αποκρουστικό θέαμα...

ΛΙΩΜΕΝΗ ΚΑΡΔΙΑ!

Το μυαλό μου χυμένο στο πάτωμα...

Το στομάχι μου διαλυμένο...

Ένα μέρος του αιδοίου μου, μου έμεινε στο χέρι...

Και όλα αυτά από πότε;

Από τότε που βγήκα γυμνή στον κόσμο!

Από τότε που γνώρισα τον κάθε καλοθελητή κρυφοδολοφόνο...

Από τότε που είδα την φρίκη και την αηδία...

Από τότε που έμαθα να συχαίνομαι κάθε χιλιοστό του άθλιου εαυτού μου!

ΝΑΙ ΡΕ! ΑΠΟ ΤΟΤΕ!

Από τότε που δεν είχα αέρα στα πνευμόνια μου!

Από τότε που το αίμα έτρεχε ποτάμι από μέσα μου...

Από τότε που τα φτερά μου ξεριζώθηκαν βίαια και πετάχθηκαν στην πιο βρομερή χωματερή!

Όχι δεν ζω πια... Το σώμα μου είναι ένα άδειο κουφάρι...

Τα έβγαλα όλα έξω! Εγώ! Μόνη μου!...

Μερικές φορές ανακατεύομαι...

Πώς αντέχεις μωρή καριόλα; λέω...

Αντέχω... Να που αντέχω...

Τίποτα σημάντικό... Ζω ακόμα εν λευκώ...

...Μου είπες κάτι...

Ξέρεις... πάντα περιμένω αυτό το κάτι από σένα...

Τι ηλίθια!

Πάντα κάτι θέλω να σου πω...

Πάντα κάτι δεν σου λέω...

Μάλλον... έχω καιρό να σου πω κάτι...

Πιάνω το τηλέφωνο...

Σχηματίζω το νούμερο...

Και εκείνη τη στιγμή περνάει το δικό μου σινεμά μπροστά από τα μάτια μου...

Προβολή prive! Προβολή για μένα... Πιο δυνατή και από ταινία του Αλμαδόβαρ ή του Κισλόφσκι...

Τρέμει το χέρι μου και ο ξερός γαμημένος ήχος τους τηλεφώνου στο πάτωμα ματώνει την σιωπή μου...

Και τότε ξεσπάει ο καταράκτης...

Έχει καιρό να πέσει σταγόνα στο πάτωμα...

Έχω στεγνώσει πια...

Είμαι καλά! Πάντα ήμουν...

Απλά... ζω ακόμα εν λευκώ...