Όταν λοιπόν ο Μάρκος γνώρισε την Ελένη, ο χρόνος σταμάτησε...
Λένε, πως όταν γνωρίσεις τον "Έρωτα" της ζωής σου, κάτι τέτοια στοπ τα συνηθίζει ο χρόνος... Αυτό όμως που δεν λένε, είναι ότι όταν καταλάβεις ότι αυτό το πρόσωπο είναι το ιδανικό για σένα, ο χρόνος ξαναρχίζει να κυλάει!
Αλλά κυλάει γρήγορα για να αναπληρώσει το κενό...!
Σκέψου ένα ζουμερό μοσχομυριστό πορτοκαλί μανταρίνι...
Και ένα χέρι...
Να το σφύγγει...
Πολύ δυνατά...
Και το μανταρίνι να λιώνει μέσα σ' αυτήν την χούφτα...
...Τώρα φαντάσου την καρδιά μου...
Και το ίδιο χέρι...
Να την σφύγγει...
Πέντε φορές πιο δυνατά...
Και η καρδιά μου να λιώνει μέσα στην χούφτα...
Μυρωδιά αίματος...
αποκρουστικό θέαμα...
ΛΙΩΜΕΝΗ ΚΑΡΔΙΑ!
Το μυαλό μου χυμένο στο πάτωμα...
Το στομάχι μου διαλυμένο...
Ένα μέρος του αιδοίου μου, μου έμεινε στο χέρι...
Και όλα αυτά από πότε;
Από τότε που βγήκα γυμνή στον κόσμο!
Από τότε που γνώρισα τον κάθε καλοθελητή κρυφοδολοφόνο...
Από τότε που είδα την φρίκη και την αηδία...
Από τότε που έμαθα να συχαίνομαι κάθε χιλιοστό του άθλιου εαυτού μου!
ΝΑΙ ΡΕ! ΑΠΟ ΤΟΤΕ!
Από τότε που δεν είχα αέρα στα πνευμόνια μου!
Από τότε που το αίμα έτρεχε ποτάμι από μέσα μου...
Από τότε που τα φτερά μου ξεριζώθηκαν βίαια και πετάχθηκαν στην πιο βρομερή χωματερή!
Όχι δεν ζω πια... Το σώμα μου είναι ένα άδειο κουφάρι...
Τα έβγαλα όλα έξω! Εγώ! Μόνη μου!...
Μερικές φορές ανακατεύομαι...
Πώς αντέχεις μωρή καριόλα; λέω...
Αντέχω... Να που αντέχω...
...Μου είπες κάτι...
Ξέρεις... πάντα περιμένω αυτό το κάτι από σένα...
Τι ηλίθια!
Πάντα κάτι θέλω να σου πω...
Πάντα κάτι δεν σου λέω...
Μάλλον... έχω καιρό να σου πω κάτι...
Πιάνω το τηλέφωνο...
Σχηματίζω το νούμερο...
Και εκείνη τη στιγμή περνάει το δικό μου σινεμά μπροστά από τα μάτια μου...
Προβολή prive! Προβολή για μένα... Πιο δυνατή και από ταινία του Αλμαδόβαρ ή του Κισλόφσκι...
Τρέμει το χέρι μου και ο ξερός γαμημένος ήχος τους τηλεφώνου στο πάτωμα ματώνει την σιωπή μου...
Και τότε ξεσπάει ο καταράκτης...
Έχει καιρό να πέσει σταγόνα στο πάτωμα...
Έχω στεγνώσει πια...
Είμαι καλά! Πάντα ήμουν...
Απλά... ζω ακόμα εν λευκώ...
Ξύπνησες ένα φεγγαρόλουστο πρωινό...
Ναι! φεγγαρόλουστο...
Απλώθηκες με όλη τη μεγαλωσύνη του πνεύματός σου...
Έπαιξες μέσα σε χρυσές ηλιαχτίδες με την τέχνη...
Σκωτείνιασες... Τότε που το αίμα έτρεχε ποτάμι... Πάνω στα δικά σου χώματα...
Άναψες φωτιές... Παντού... Σε όλο το κορμί σου...
Ντύθηκες τον ζοφερό μανδύα...
Και οι βακχικές φωτιές φουντωναν...
Και χόρευες εκστατικά μες στη βακχεία σου...
Σαν άλλη Αγαύη χόρευες με τα ασώματα κεφάλια των παιδιών σου...
Τα σκότωνες εσύ...
Κι εσύ τα θρηνούσες όταν το μυαλό ξεθόλωνε...
Διαμελισμένα σώματα στα βρόμικα σοκάκια σου...
Το αίμα έτρεχε ποτάμι...
Κι εσύ βάφτηκες κόκκινη...
Κατακόκκινη σαν τη φωτιά...
Κι έτσι ξυπόλητη κι αιματοβαμμένη κίνησες μέσα σε λυβάδια από σκληρά αγκάθια...
"Πρόσεχε" σου φώναζαν τα φαντάσματα του παρελθόντος...
Μα εσύ προχωρούσες...
Κουρελιασμένη...
Τρομαγμένη από το χαμένο όνειρο...
Τσακισμένη από τις πληγές σου...
Που μόνη σου χάραξες στον χρόνο...
... Και την 7η μέρα ο Θεός δημιούργησε τον Αδάμ... Περνούσε τις περισσότερες ώρες της μέρας του με το νέο του δημιούργημα... Του έμαθε να περπατάει, να μιλάει, να τρώει και να... πηγαίνει τουαλέτα!... Ακόμα και να διαβάζει και να γράφει!...
Η ζωή του Αδάμ ήταν ήσυχη... Χαιρόταν την κάθε στιγμή της μέρας του! Περπατούσε ατελείωτες ώρες στους κήπους της Εδέμ, και όταν ο Θεός ασχολούταν με τους αγγέλους του και δεν τον έβλεπε, σκάλιζε μικρά στιχάκια στους κορμούς των δέντρων... Αλλά οι μέρες περνούσαν, και ο Αδάμ άρχισε να βαριέται... Ο Θεός τον κατάλαβε και τότε αποφάσισε να δημιουργήσει μια γυναικεία ύπαρξη για να ολοκληρώσει την δημιουργία του ανθρώπινου γένους... Ξαφνικά ο Αδάμ ένοιωσε έναν δυνατό πόνο, και από το αριστερό του πλευρό ξεπήδησε η... Εύα!
Η ζωή του Αδάμ επόκτησε ενδιαφέρον... Της έμαθε ότι είχε μάθει από τον Θεό, κι εκείνη τον έμαθε να αγαπά... Τώρα πια περπατούσαν μαζί στους κήπους της Εδέμ, διάβαζαν λογοτεχνία και... όταν δεν τους έβλεπε ο Θεός σκάλιζαν στους κορμούς των δέντρων καρδούλες με τα ονόματά τους... Ο Θεός δεν τους μάλωνε... Τους άφηνε να κάνουν ότι θέλουν! Αλλά τους είχε απαγορεύσει να φάνε από την μηλιά που βρισκόταν στο κέντρο του κήπου!
Μια μέρα, ενώ η Εύα περπατούσε μόνη της και χάζευε τα πολύχρωμα δέντρα και τα πουλάκια που σφύριζαν έναν απροσδιόριστο σκοπό, εμφανίστικε μπροστά της ένα φίδι! "Εύα... Ευούλα... Πεινάς?" Η Εύα σάστισε αλλά του απάντησε με αφέλια.. "Ε, ναι!... Κάπως!"... Το φίδι ευκαιρία έψαχνε..."Τότε φάε αυτό το μήλο! Δες το! Δεν είναι πολύ όμορφο?"... Η Εύα μαγεμένη από την ομορφιά του σχήματος και παρασυρόμενη από την περιέργειά της, δάγκωσε το μήλο!
Ξαφνικά ο ουρανός σκωτείνιασε... Η Εύα έτρεξε στον Αδάμ και του είπε πανικόβλητη τι είχε συμβεί! Ο Αδάμ νευρίασε... Ήξερε τι επιπτώσεις θα είχε και στους 2 η αμέλια της Εύας... Ακούστηκε μια βροντή και ένας κεραυνός έκωψε στα δύο τον ζοφερό ουρανό!... Και μετά σκωτάδι... Μια πνυχτή κραυγή ακούστηκε και ύστερα το απόλυτο τίποτα!... Μόνο μία τρομερή βροχή ξέσπασε! Στο πέρασμα της βροχής άρχισε να φωτίζεται ο ουρανός!
... Και το ανατριχιαστικό θέαμα φάνηκε! Ο Αδάμ στα γόνατα κρατώντας ένα ματωμένο μαχαίρι και στα πόδια του... η Εύα! Η Εύα που γεννήθηκε απ' αυτόν! Η Εύα που τον έμαθε να αγαπά...! Η Εύα, που δάγκωσε το μήλο....
