Ασπρόμαυρα θαμπά αστράκια... Εντελώς δωρεάν...

Οι άνθρωποι με φωνάζουνε Μάγια...

Μάνα μου είναι η Θάλασσα...

Πατέρας μου ο Ουρανός...

Όταν γεννήθηκα 1000αδες μικρά πολύχρωμα αστράκια πετάχτηκαν από τις θάλασσες της γης, για να μπλεχτούν με τα πολύχρωμα πέπλα που άπλωσε ο Ουρανός!

Με ένα πολύχρωμο φόρεμα ξεπρόβαλα κι εγώ από τα βάθη της μαγικής λίμνης... Λένε πως είχα πολύχρωμα φύκια μπλεγμένα στα μαλλιά και χρωματιστές φακίδες!

Πάντα ζούσα στη στεριά! Μου άρεσαν τα χρώματα που είχαν τα λουλούδια... Η μυρωδιά του βρεγμένου χώματος... Η αίσθηση του γρασιδιού! Ο χορός στα λιβάδια και τα τραγούδια των πουλιών!

Έχει χρόνια που τρέχω παντού και πετάω αστράκια! Ώσπου μια μέρα... Καθώς έτρεχα... Ένοιωσα τα πάντα να γυρίζουν! Μια ομίχλη τα κάλυψε όλα και έπεσα κάτω!

...

Με λένε Μάγια...

Νοιώθω πολύ άρρωστη πια...

Οι άνθρωποι με φωνάζουν... "Ένα άσπρο σακί με κόκαλα"

Δεν έχω πολύχρωμο φόρεμα... Ένα μαύρο κουρέλι έχω!

Και τα αστράκια μου θαμπά. Ασπρόμαυρα ίσως...

Δεν ξέρω να χορεύω... Ξέχασα να τραγουδώ...

Θέλω να πετάξω... Σε έναν κόσμο που να μην μπορείτε να ρημάξετε τα χρώματά του!

Θέλω να πάω σε έναν κόσμο που η γλώσσα του να είναι όμορφη και δύσκολη σε σας!

...

Δεν έχω άλλα αστράκια πια...

Μόνο αυτή η χούφτα μου απέμεινε....