Λένγκω! Μάνα μου Ελλάς...

Ξύπνησες ένα φεγγαρόλουστο πρωινό...

Ναι! φεγγαρόλουστο...

Απλώθηκες με όλη τη μεγαλωσύνη του πνεύματός σου...

Έπαιξες μέσα σε χρυσές ηλιαχτίδες με την τέχνη...

Σκωτείνιασες... Τότε που το αίμα έτρεχε ποτάμι... Πάνω στα δικά σου χώματα...

Άναψες φωτιές... Παντού... Σε όλο το κορμί σου...

Ντύθηκες τον ζοφερό μανδύα...

Και οι βακχικές φωτιές φουντωναν...

Και χόρευες εκστατικά μες στη βακχεία σου...

Σαν άλλη Αγαύη χόρευες με τα ασώματα κεφάλια των παιδιών σου...

Τα σκότωνες εσύ...

Κι εσύ τα θρηνούσες όταν το μυαλό ξεθόλωνε...

Διαμελισμένα σώματα στα βρόμικα σοκάκια σου...

Το αίμα έτρεχε ποτάμι...

Κι εσύ βάφτηκες κόκκινη...

Κατακόκκινη σαν τη φωτιά...

Κι έτσι ξυπόλητη κι αιματοβαμμένη κίνησες μέσα σε λυβάδια από σκληρά αγκάθια...

"Πρόσεχε" σου φώναζαν τα φαντάσματα του παρελθόντος...

Μα εσύ προχωρούσες...

Κουρελιασμένη...

Τρομαγμένη από το χαμένο όνειρο...

Τσακισμένη από τις πληγές σου...

Που μόνη σου χάραξες στον χρόνο...